9 Kasım günü 11.46’da İzmir Aliağa HABAŞ Demir-Çelik Fabrikası’nda 19 işçi iş cinayetine kurban gitti.
9 Kasım’daki patlamanın ardından yapılan açıklamalarda bu patlamanın HABAŞ’ta son 1 ayda yaşanan 3. iş cinayeti olduğu ve yaşanan son patlamanın ertesi günü üretime devam edildiği vurgulandı. Fabrikada çalışan birçok işçi ise yaşanan katliamın ardından fabrika koşullarının olumsuzluğundan, çalışma saatlerinin bazı günler 16 saati aştığından ve yapılmayan kontrollerden bahsetti. Bir HABAŞ işçisi fabrikadaki durumu “Bu fabrikalarda defalarca kere vinçlerin tonajı artırıldı ama kolonlar kirişler aynı kaldı. Bu olay kaza değil cinayettir.” diye aktardı.
Sermaye Düzeni Patronları Korumaya Devam Ediyor!
19 işçinin katledilmesi üzerine Türkiye’nin dört bir yanındaki siyasi partiler, sendikalar ve emek örgütleri 3 gündür bu katliamın sorumlularından hesap sormak için çeşitli eylemler yapıyor, failleri işaret ediyor ve sorumluların yargılanmasını talep ediyor.
Toplumsal Özgürlük Partisi de 11 Kasım günü Kartal HABAŞ Genel Müdürlüğü önünde “İşçi Katili Mehmet Rüştü Başaran Hesap Verecek!” sloganıyla sokaktaydı. Partinin Sözcüler Kurulu Üyesi Pelin Kahiloğulları alanda karşılaşılan polis yoğunluğunu “Göz göre göre işçileri katleden Mehmet Rüştü Başaran’ı teşhir etmeye geldik. Geldiğimizde gördük ki yüzlerce polisle Mehmet Rüştü Başaran korunuyor.” şeklinde ifade etti. Açıklamada hayatını kaybeden 19 işçinin isimleri anıldı. Bu katliamın bir “kaza” veya “kader” olmadığı vurgusu yapıldı. “İşçi sınıfı olarak her gün sömürülmeye, katledilmeye devam ediyoruz. Artık yaşam mücadelesi veriyoruz, yaşayamıyoruz!” sözleriyle Türkiye’nin işçi ve emekçiler için bir cehenneme döndüğü belirtildi. Açıklamada mücadele vurgusu ile beraber “HABAŞ bizim meselemizdir! Hesabı biz soracağız!” kararlılığı da dile getirildi.
Sistematik İş Cinayetleri
Soma, Ermenek, İliç, Dilovası ve şimdi de HABAŞ’ta yaşanan işçi katliamı gösteriyor ki yaşananlar münferit olmaktan ya da kaza görüntüsünden öte. Tam tersine bu katliamlar, kapitalist düzenin içselleşmiş, yapısallaşmış sömürü dinamiğinin kendisine içkin. Bu düzende işçilerin yaşamı patronların karına bedel görülmektedir. HABAŞ işçi katliamında da görüldüğü gibi devlet ve devletin polisi işçileri değil sermayeyi korumayı seçmiştir. En az 19 işçinin kanını elinde taşıyan HABAŞ patronun ev hapsiyle serbest bırakılması da bunun en açık ifadesidir.
İşçilerin sınıf bilinçli örgütlü gücü bu sermaye düzenini değiştirecek potansiyeli içinde taşıyor. Bu katliama karşı yükseltilen her ses, örgütlenen her eylem bu potansiyeli güce çevirmenin aracı oluyor.